غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵

برو به کارِ خود ای واعظ این چه فریادست؟ — مرا فِتاد دل از ره، تو را چه اُفتادست؟

میان او که خدا آفریده است از هیچ — دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نَگشادست

به کام تا نرساند مرا لبش، چون نای — نصیحتِ همه عالم به گوشِ من بادست

گدایِ کویِ تو از هشت خُلد، مستغنی‌ست — اسیرِ عشقِ تو از هر دو عالم آزادست

اگر چه مستیِ عشقم خراب کرد ولی — اساسِ هستیِ من زآن خراب، آبادست

دلا مَنال ز بیداد و جورِ یار که یار — تو را نصیب همین کرد و این از آن دادست

برو فَسانه مخوان و فُسون مدم حافظ — کز این فسانه و افسون مرا بسی یادست