غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۶۹

ما زِ یاران چَشمِ یاری داشتیم — خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

تا درختِ دوستی بَر کِی دهد — حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت‌و‌گو آیینِ درویشی نبود — ور نه با تو ماجراها داشتیم

شیوهٔ چَشمت فریبِ جنگ داشت — ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

گُلبُنِ حُسنَت نه خود شد دلفُروز — ما دَمِ همت بر او بگماشتیم

نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد — جانبِ حُرمَت فرو نگذاشتیم

گفت خود دادی به ما دل حافظا — ما مُحَصِّل بر کسی نَگماشتیم