غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۱

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم — محصول دعا در ره جانانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش — این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد — تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را — مهر لب او بر در این خانه نهادیم

در خرقه از این بیش منافق نتوان بود — بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم

چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخر — جان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم

المنة للَّه که چو ما بی‌دل و دین بود — آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظ — یا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم