غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۷۵

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم — وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم — دلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند — غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان — غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان — روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویست — مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو — گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن — پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم