غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۸۳

چندان که گفتم غم با طبیبان — درمان نکردند مسکین غریبان

آن گل که هر دم در دست بادیست — گو شرم بادش از عندلیبان

یا رب امان ده تا بازبیند — چشم محبان روی حبیبان

درج محبت بر مهر خود نیست — یا رب مبادا کام رقیبان

ای منعم آخر بر خوان جودت — تا چند باشیم از بی نصیبان

حافظ نگشتی شیدای گیتی — گر می‌شنیدی پند ادیبان