غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۹۴

ای روی ماه‌منظر تو نوبهار حُسن — خال و خط تو مرکز حُسن و مدار حُسن

در چشم پرخمار تو پنهان فسون سِحر — در زلف بی‌قرار تو پیدا قرار حُسن

ماهی نتافت همچو تو از برج نیکویی — سروی نخاست چون قَدَت از جویبار حُسن

خرّم شد از ملاحت تو عهد دلبری — فرّخ شد از لطافت تو روزگار حُسن

از دام زلف و دانهٔ خال تو در جهان — یک مرغِ دل نماند نگشته شکار حُسن

دائم به لطف دایهٔ طبع از میانِ جان — می‌پرورَد به ناز، تو را در کنار حُسن

گِرد لبَت بنفشه از آن تازه و تر است — کآب حیات می‌خورَد از جویبار حُسن

حافظ طمع برید که بیند نظیر تو — دیّار نیست جز رُخَت اندر دیار حُسن