غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۹۹

کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن — به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن

به باد ده سر و دستار عالمی یعنی — کلاه گوشه به آیین سروری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار — به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس — سزای حور بده رونق پری بشکن

به آهوان نظر شیر آفتاب بگیر — به ابروان دوتا قوس مشتری بشکن

چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد — تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

چو عندلیب فصاحت فروشد ای حافظ — تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن