غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۲۱

درِ سرایِ مغان رُفته بود و آب‌زده — نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده

سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر — ولی ز تَرک کُله چتر بر سحاب زده

شعاع جام و قدح نور ماه پوشیده — عذار مغ‌بچگان راه آفتاب زده

عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز — شکسته کسمه و بر برگ گل، گلاب زده

گرفته ساغر عشرت فرشتهٔ رحمت — ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده

ز شور و عربدهٔ شاهدان شیرین‌کار — شکر شکسته، سمن ریخته، رباب زده

سلام کردم و با من به روی خندان گفت — که ای خمارکشِ مفلسِ شراب‌زده

که این کند که تو کردی به ضعف همت و رای؟ — ز گنج‌خانه شده خیمه بر خراب زده

وصال دولت بیدار ترسمت ندهند — که خفته‌ای تو در آغوش بختِ خواب‌زده

بیا به میکده حافظ که بر تو عرضه کنم — هزار صف ز دعاهای مستجاب‌ زده

فلک جنیبه‌کش شاه نصرت‌الدین است — بیا ببین ملکش دست در رکاب زده

خرد که ملهم غیب است بهر کسب شرف — ز بام عرش صدش بوسه بر جناب زده