غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۳۴

ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی — وآنگه برو که رستی از نیستی و هستی

گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو — هر قبله‌ای که بینی بهتر ز خودپرستی

با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش — بیماری اندر این ره بهتر ز تندرستی

در مذهب طریقت خامی نشان کفر است — آری طریقِ دولت چالاکی است و چستی

تا فضل و عقل بینی بی‌معرفت نشینی — یک نکته‌ات بگویم خود را مبین که رستی

در آستان جانان از آسمان میندیش — کز اوج سربلندی افتی به خاک پستی

خار ارچه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد — سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی

صوفی پیاله‌پیما حافظ قرابه‌‌پرهیز — ای کوته‌آستینان تا کی درازدستی؟