غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۷۱

ز دلبرم که رساند نوازش قلمی — کجاست پیک صبا گر همی کند کرمی؟

قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق — چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی

بیا که خرقهٔ من گرچه رهن میکده‌هاست — ز مال وقف نبینی به نام من درمی

حدیثِ چون و چرا دردِ سر دهد ای دل — پیاله گیر و بیاسا ز عمرِ خویش دمی

طبیبِ راه‌نشین درد عشق نشناسد — برو به دست کن ای مرده‌دل مسیح‌دمی

دلم گرفت ز سالوس و طبل زیر گلیم — به آن که بر در میخانه برکشم عَلَمی

بیا که وقت‌شناسان دو کون بفروشند — به یک پیاله میِ صاف و صحبتِ صنمی

دوام عیش و تنعم نه شیوهٔ عشق است — اگر معاشرِ مایی بنوش نیش غمی

نمی‌کنم گله‌ای لیک ابر رحمت دوست — به کِشته‌زار جگرتشنگان نداد نمی

چرا به یک نیِ قندش نمی‌خرند آن کس — که کرد صد شکرافشانی از نیِ قلمی

سزای قدر تو شاها به دست حافظ نیست — جز از دعای شبی و نیاز صبحدمی