غزلیات › غزل شمارهٔ ۴۷۸

نوش کن جامِ شرابِ یک منی — تا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی

دل، گشاده دار چون جامِ شراب — سر گرفته چند چون خُمّ دَنی

چون ز جام بی‌خودی رطلی کشی — کم زنی از خویشتن لافِ منی

سنگسان شو، در قدم نی همچو آب — جمله رنگ‌آمیزی و تَردامنی

دل به مِی دربند تا مردانه‌وار — گردن سالوس و تقوا بشکنی

خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر — خویشتن در پای معشوق افکنی