غزلیات › غزل شمارهٔ ۵۹

دارم امید عاطفتی از جناب دوست — کردم جنایتی و امیدم به عفو اوست

دانم که بُگذرد ز سرِ جرمِ من که او — گر چه پریوش است ولیکن فرشته‌خوست

چندان گریستیم که هر کس که برگذشت — در اشکِ ما چو دید روان گفت «کاین چه جوست؟»

هیچ است آن دهان و نبینم از او نشان — موی است آن میان و ندانم که آن چه موست

دارم عجب ز نقشِ خیالش که چون نرفت — از دیده‌ام که دَم به دَمش کار شُست و شوست

بی گفت و گوی زلفِ تو دل را همی کُشد — با زلف دلکَش تو که را روی گفت و گوست؟

عمری‌ست تا ز زلفِ تو بویی شنیده‌ام — زان بوی در مشامِ دلِ من هنوز بوست

حافظ بد است حالِ پریشانِ تو، ولی — بر بویِ زلفِ یار پریشانیَت نکوست