غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۱

صبا اگر گذری اُفتَدَت به کشور دوست — بیار نَفحِه‌ای از گیسوی مُعَنبَر دوست

به جانِ او که به شکرانه جان برافشانم — اگر به سویِ من آری پیامی از برِ دوست

و گر چنان که در آن حضرتت نباشد بار — برایِ دیده بیاور غباری از درِ دوست

منِ گدا و تمنایِ وصلِ او هیهات — مگر به خواب ببینم خیالِ منظرِ دوست

دل صِنوبَری‌ام همچو بید لرزان است — ز حسرتِ قد و بالای چون صنوبرِ دوست

اگر چه دوست به چیزی نمی‌خرد ما را — به عالمی نفروشیم مویی از سرِ دوست

چه باشد ار شود از بندِ غم دلش آزاد — چو هست حافظِ مسکین غلام و چاکر دوست