غزلیات › غزل شمارهٔ ۸

ساقیا برخیز و دَردِه جام را — خاک بر سر کن غمِ ایّام را

ساغرِ مِی بر کَفَم نِه تا ز بَر — بَرکِشَم این دلقِ اَزرَق‌فام را

گرچه بدنامی‌ست نزد عاقلان — ما نمی‌خواهیم ننگ و نام را

باده دَردِه چند از این بادِ غرور — خاک بر سر، نفسِ نافرجام را

دودِ آهِ سینهٔ نالانِ من — سوخت این افسردگانِ خام را

محرمِ رازِ دلِ شیدایِ خود — کس نمی‌بینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوش است — کز دلم یک باره بُرد آرام را

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن — هرکه دید آن سروِ سیم‌اندام را

صبر کن حافظ به سختی روز و شب — عاقبت روزی بیابی کام را