100. Al-Aadiyaat سُورَةُ العَادِيَاتِ
Yusuf AliBy the (Steeds) that run, with panting (breath)
Ali BulaçSoluk soluğa koşan (at)lara andolsun
«والعاديات» الخيل تعدو في الغزو وتضبح «ضبحا» هو صوت أجوافها إذا عدت.
Yusuf AliAnd strike sparks of fire
Ali Bulaç(Tırnaklarıyla) Ateş saçanlara
«فالموريات» الخيل توري النار «قدحا» بحوافرها إذا سارت في الأرض ذات الحجارة بالليل.
Yusuf AliAnd push home the charge in the morning
Ali BulaçSabah vakti baskın yapanlara
«فالمغيرات صبحا» الخيل تغير على العدو وقت الصبح بإغارة أصحابها.
Yusuf AliAnd raise the dust in clouds the while
Ali BulaçDerken, orada tozu dumana katanlara
«فأثرن» هيجن «به» بمكان عدوهن أو بذلك الوقت «نقعا» غبارا بشدة حركتهن.
Yusuf AliAnd penetrate forthwith into the midst (of the foe) en masse
Ali BulaçBununla bir (düşman) topluluğun orta yerine kadar dalanlara
«فوسطن به» بالنقع «جمعا» من العدو، أي صرن وسطه وعطف الفعل على الاسم لأنه في تأويل الفعل أي واللاتي عدون فأورين فأغرن.
Yusuf AliTruly man is, to his Lord, ungrateful
Ali BulaçGerçekten insan, Rabbine karşı nankördür
«إن الإنسان» الكافر «لربه لكنود» لكفور يجحد نعمته تعالى.
Yusuf AliAnd to that (fact) he bears witness (by his deeds)
Ali BulaçVe gerçekten, kendisi buna şahiddir
«وإنه على ذلك» أي كنوده «لشهيد» يشهد على نفسه بصنعه.
Yusuf AliAnd violent is he in his love of wealth
Ali BulaçMuhakkak o, mal sevgisinden dolayı (bencil ve cimri tutumundan) çok katıdır
«وإنه لحب الخير» أي المال الحب له فيبخل به.
Yusuf AliDoes he not know,- when that which is in the graves is scattered abroad
Ali BulaçYine de bilmeyecek mi? Kabirlerde olanların 'deşilip dışa atıldığı
«أفلا يعلم إذا بُعثر» أثير وأخرج «ما في القبور» من الموتى، أي بعثوا.
Yusuf AliAnd that which is (locked up) in (human) breasts is made manifest
Ali BulaçGöğüslerde olanların derlenip-devşirildiği zamanı
«وحصِّل» بين وأفرز «ما في الصدور» القلوب من الكفر والإيمان.
Yusuf AliThat their Lord had been Well-acquainted with them, (even to) that Day
Ali BulaçŞüphesiz, o gün Rableri, kendilerinden gerçekten haberdardır
«إن ربهم بهم يومئذ لخبير» لعالم فيجازيهم على كفرهم، أعيد الضمير جمعا نظرا لمعنى الإنسان وهذه الجملة دلت على مفعول يعلم، أي إنا نجازيه وقت ما ذكر وتعلق خبير بيومئذ وهو تعالى خبير دائما لأنه يوم المجازاة.