100. Al-Aadiyaat سُورَةُ العَادِيَاتِ
Yusuf AliBy the (Steeds) that run, with panting (breath)
Süleyman AteşAndolsun nefesleriyle (güp güp) ses çıkararak koşan(at)lara
«والعاديات» الخيل تعدو في الغزو وتضبح «ضبحا» هو صوت أجوافها إذا عدت.
Yusuf AliAnd strike sparks of fire
Süleyman Ateş(Tırnaklariyle yerden) Ateş çıkaranlara
«فالموريات» الخيل توري النار «قدحا» بحوافرها إذا سارت في الأرض ذات الحجارة بالليل.
Yusuf AliAnd push home the charge in the morning
Süleyman AteşSabahleyin akın edenlere
«فالمغيرات صبحا» الخيل تغير على العدو وقت الصبح بإغارة أصحابها.
Yusuf AliAnd raise the dust in clouds the while
Süleyman Ateş(Koşarak) Toz koparanlara
«فأثرن» هيجن «به» بمكان عدوهن أو بذلك الوقت «نقعا» غبارا بشدة حركتهن.
Yusuf AliAnd penetrate forthwith into the midst (of the foe) en masse
Süleyman AteşDerken bir topluluğun ortasına dalanlara
«فوسطن به» بالنقع «جمعا» من العدو، أي صرن وسطه وعطف الفعل على الاسم لأنه في تأويل الفعل أي واللاتي عدون فأورين فأغرن.
Yusuf AliTruly man is, to his Lord, ungrateful
Süleyman Ateş(Bunlara andolsun) Ki insan, Rabbine karşı çok nankördür
«إن الإنسان» الكافر «لربه لكنود» لكفور يجحد نعمته تعالى.
Yusuf AliAnd to that (fact) he bears witness (by his deeds)
Süleyman AteşVe o da buna şahiddir
«وإنه على ذلك» أي كنوده «لشهيد» يشهد على نفسه بصنعه.
Yusuf AliAnd violent is he in his love of wealth
Süleyman AteşDoğrusu o, malı çok sever
«وإنه لحب الخير» أي المال الحب له فيبخل به.
Yusuf AliDoes he not know,- when that which is in the graves is scattered abroad
Süleyman AteşBilmez mi o, kabirlerde olanlar dışarı atıldığı
«أفلا يعلم إذا بُعثر» أثير وأخرج «ما في القبور» من الموتى، أي بعثوا.
Yusuf AliAnd that which is (locked up) in (human) breasts is made manifest
Süleyman AteşGöğüslerde bulunanlar devşirildiği zaman
«وحصِّل» بين وأفرز «ما في الصدور» القلوب من الكفر والإيمان.
Yusuf AliThat their Lord had been Well-acquainted with them, (even to) that Day
Süleyman AteşO gün Rabbleri onların her halini haber almış(gizli ve açık bütün yaptıklarını bilmiş)tir
«إن ربهم بهم يومئذ لخبير» لعالم فيجازيهم على كفرهم، أعيد الضمير جمعا نظرا لمعنى الإنسان وهذه الجملة دلت على مفعول يعلم، أي إنا نجازيه وقت ما ذكر وتعلق خبير بيومئذ وهو تعالى خبير دائما لأنه يوم المجازاة.