100. Al-Aadiyaat سُورَةُ العَادِيَاتِ
Ali BulaçSoluk soluğa koşan (at)lara andolsun
Süleyman AteşAndolsun nefesleriyle (güp güp) ses çıkararak koşan(at)lara
«والعاديات» الخيل تعدو في الغزو وتضبح «ضبحا» هو صوت أجوافها إذا عدت.
Ali Bulaç(Tırnaklarıyla) Ateş saçanlara
Süleyman Ateş(Tırnaklariyle yerden) Ateş çıkaranlara
«فالموريات» الخيل توري النار «قدحا» بحوافرها إذا سارت في الأرض ذات الحجارة بالليل.
Ali BulaçSabah vakti baskın yapanlara
Süleyman AteşSabahleyin akın edenlere
«فالمغيرات صبحا» الخيل تغير على العدو وقت الصبح بإغارة أصحابها.
Ali BulaçDerken, orada tozu dumana katanlara
Süleyman Ateş(Koşarak) Toz koparanlara
«فأثرن» هيجن «به» بمكان عدوهن أو بذلك الوقت «نقعا» غبارا بشدة حركتهن.
Ali BulaçBununla bir (düşman) topluluğun orta yerine kadar dalanlara
Süleyman AteşDerken bir topluluğun ortasına dalanlara
«فوسطن به» بالنقع «جمعا» من العدو، أي صرن وسطه وعطف الفعل على الاسم لأنه في تأويل الفعل أي واللاتي عدون فأورين فأغرن.
Ali BulaçGerçekten insan, Rabbine karşı nankördür
Süleyman Ateş(Bunlara andolsun) Ki insan, Rabbine karşı çok nankördür
«إن الإنسان» الكافر «لربه لكنود» لكفور يجحد نعمته تعالى.
Ali BulaçVe gerçekten, kendisi buna şahiddir
Süleyman AteşVe o da buna şahiddir
«وإنه على ذلك» أي كنوده «لشهيد» يشهد على نفسه بصنعه.
Ali BulaçMuhakkak o, mal sevgisinden dolayı (bencil ve cimri tutumundan) çok katıdır
Süleyman AteşDoğrusu o, malı çok sever
«وإنه لحب الخير» أي المال الحب له فيبخل به.
Ali BulaçYine de bilmeyecek mi? Kabirlerde olanların 'deşilip dışa atıldığı
Süleyman AteşBilmez mi o, kabirlerde olanlar dışarı atıldığı
«أفلا يعلم إذا بُعثر» أثير وأخرج «ما في القبور» من الموتى، أي بعثوا.
Ali BulaçGöğüslerde olanların derlenip-devşirildiği zamanı
Süleyman AteşGöğüslerde bulunanlar devşirildiği zaman
«وحصِّل» بين وأفرز «ما في الصدور» القلوب من الكفر والإيمان.
Ali BulaçŞüphesiz, o gün Rableri, kendilerinden gerçekten haberdardır
Süleyman AteşO gün Rabbleri onların her halini haber almış(gizli ve açık bütün yaptıklarını bilmiş)tir
«إن ربهم بهم يومئذ لخبير» لعالم فيجازيهم على كفرهم، أعيد الضمير جمعا نظرا لمعنى الإنسان وهذه الجملة دلت على مفعول يعلم، أي إنا نجازيه وقت ما ذكر وتعلق خبير بيومئذ وهو تعالى خبير دائما لأنه يوم المجازاة.