100. Al-Aadiyaat سُورَةُ العَادِيَاتِ
Süleyman AteşAndolsun nefesleriyle (güp güp) ses çıkararak koşan(at)lara
Saheeh InternationalBy the racers, panting
«والعاديات» الخيل تعدو في الغزو وتضبح «ضبحا» هو صوت أجوافها إذا عدت.
Süleyman Ateş(Tırnaklariyle yerden) Ateş çıkaranlara
Saheeh InternationalAnd the producers of sparks [when] striking
«فالموريات» الخيل توري النار «قدحا» بحوافرها إذا سارت في الأرض ذات الحجارة بالليل.
Süleyman AteşSabahleyin akın edenlere
Saheeh InternationalAnd the chargers at dawn
«فالمغيرات صبحا» الخيل تغير على العدو وقت الصبح بإغارة أصحابها.
Süleyman Ateş(Koşarak) Toz koparanlara
Saheeh InternationalStirring up thereby [clouds of] dust
«فأثرن» هيجن «به» بمكان عدوهن أو بذلك الوقت «نقعا» غبارا بشدة حركتهن.
Süleyman AteşDerken bir topluluğun ortasına dalanlara
Saheeh InternationalArriving thereby in the center collectively
«فوسطن به» بالنقع «جمعا» من العدو، أي صرن وسطه وعطف الفعل على الاسم لأنه في تأويل الفعل أي واللاتي عدون فأورين فأغرن.
Süleyman Ateş(Bunlara andolsun) Ki insan, Rabbine karşı çok nankördür
Saheeh InternationalIndeed mankind, to his Lord, is ungrateful
«إن الإنسان» الكافر «لربه لكنود» لكفور يجحد نعمته تعالى.
Süleyman AteşVe o da buna şahiddir
Saheeh InternationalAnd indeed, he is to that a witness
«وإنه على ذلك» أي كنوده «لشهيد» يشهد على نفسه بصنعه.
Süleyman AteşDoğrusu o, malı çok sever
Saheeh InternationalAnd indeed he is, in love of wealth, intense
«وإنه لحب الخير» أي المال الحب له فيبخل به.
Süleyman AteşBilmez mi o, kabirlerde olanlar dışarı atıldığı
Saheeh InternationalBut does he not know that when the contents of the graves are scattered
«أفلا يعلم إذا بُعثر» أثير وأخرج «ما في القبور» من الموتى، أي بعثوا.
Süleyman AteşGöğüslerde bulunanlar devşirildiği zaman
Saheeh InternationalAnd that within the breasts is obtained
«وحصِّل» بين وأفرز «ما في الصدور» القلوب من الكفر والإيمان.
Süleyman AteşO gün Rabbleri onların her halini haber almış(gizli ve açık bütün yaptıklarını bilmiş)tir
Saheeh InternationalIndeed, their Lord with them, that Day, is [fully] Acquainted
«إن ربهم بهم يومئذ لخبير» لعالم فيجازيهم على كفرهم، أعيد الضمير جمعا نظرا لمعنى الإنسان وهذه الجملة دلت على مفعول يعلم، أي إنا نجازيه وقت ما ذكر وتعلق خبير بيومئذ وهو تعالى خبير دائما لأنه يوم المجازاة.