100. Al-Aadiyaat سُورَةُ العَادِيَاتِ
Süleyman AteşAndolsun nefesleriyle (güp güp) ses çıkararak koşan(at)lara
Yusuf AliBy the (Steeds) that run, with panting (breath)
«والعاديات» الخيل تعدو في الغزو وتضبح «ضبحا» هو صوت أجوافها إذا عدت.
Süleyman Ateş(Tırnaklariyle yerden) Ateş çıkaranlara
Yusuf AliAnd strike sparks of fire
«فالموريات» الخيل توري النار «قدحا» بحوافرها إذا سارت في الأرض ذات الحجارة بالليل.
Süleyman AteşSabahleyin akın edenlere
Yusuf AliAnd push home the charge in the morning
«فالمغيرات صبحا» الخيل تغير على العدو وقت الصبح بإغارة أصحابها.
Süleyman Ateş(Koşarak) Toz koparanlara
Yusuf AliAnd raise the dust in clouds the while
«فأثرن» هيجن «به» بمكان عدوهن أو بذلك الوقت «نقعا» غبارا بشدة حركتهن.
Süleyman AteşDerken bir topluluğun ortasına dalanlara
Yusuf AliAnd penetrate forthwith into the midst (of the foe) en masse
«فوسطن به» بالنقع «جمعا» من العدو، أي صرن وسطه وعطف الفعل على الاسم لأنه في تأويل الفعل أي واللاتي عدون فأورين فأغرن.
Süleyman Ateş(Bunlara andolsun) Ki insan, Rabbine karşı çok nankördür
Yusuf AliTruly man is, to his Lord, ungrateful
«إن الإنسان» الكافر «لربه لكنود» لكفور يجحد نعمته تعالى.
Süleyman AteşVe o da buna şahiddir
Yusuf AliAnd to that (fact) he bears witness (by his deeds)
«وإنه على ذلك» أي كنوده «لشهيد» يشهد على نفسه بصنعه.
Süleyman AteşDoğrusu o, malı çok sever
Yusuf AliAnd violent is he in his love of wealth
«وإنه لحب الخير» أي المال الحب له فيبخل به.
Süleyman AteşBilmez mi o, kabirlerde olanlar dışarı atıldığı
Yusuf AliDoes he not know,- when that which is in the graves is scattered abroad
«أفلا يعلم إذا بُعثر» أثير وأخرج «ما في القبور» من الموتى، أي بعثوا.
Süleyman AteşGöğüslerde bulunanlar devşirildiği zaman
Yusuf AliAnd that which is (locked up) in (human) breasts is made manifest
«وحصِّل» بين وأفرز «ما في الصدور» القلوب من الكفر والإيمان.
Süleyman AteşO gün Rabbleri onların her halini haber almış(gizli ve açık bütün yaptıklarını bilmiş)tir
Yusuf AliThat their Lord had been Well-acquainted with them, (even to) that Day
«إن ربهم بهم يومئذ لخبير» لعالم فيجازيهم على كفرهم، أعيد الضمير جمعا نظرا لمعنى الإنسان وهذه الجملة دلت على مفعول يعلم، أي إنا نجازيه وقت ما ذكر وتعلق خبير بيومئذ وهو تعالى خبير دائما لأنه يوم المجازاة.