100. Al-Aadiyaat سُورَةُ العَادِيَاتِ
Süleyman AteşAndolsun nefesleriyle (güp güp) ses çıkararak koşan(at)lara
Ali BulaçSoluk soluğa koşan (at)lara andolsun
«والعاديات» الخيل تعدو في الغزو وتضبح «ضبحا» هو صوت أجوافها إذا عدت.
Süleyman Ateş(Tırnaklariyle yerden) Ateş çıkaranlara
Ali Bulaç(Tırnaklarıyla) Ateş saçanlara
«فالموريات» الخيل توري النار «قدحا» بحوافرها إذا سارت في الأرض ذات الحجارة بالليل.
Süleyman AteşSabahleyin akın edenlere
Ali BulaçSabah vakti baskın yapanlara
«فالمغيرات صبحا» الخيل تغير على العدو وقت الصبح بإغارة أصحابها.
Süleyman Ateş(Koşarak) Toz koparanlara
Ali BulaçDerken, orada tozu dumana katanlara
«فأثرن» هيجن «به» بمكان عدوهن أو بذلك الوقت «نقعا» غبارا بشدة حركتهن.
Süleyman AteşDerken bir topluluğun ortasına dalanlara
Ali BulaçBununla bir (düşman) topluluğun orta yerine kadar dalanlara
«فوسطن به» بالنقع «جمعا» من العدو، أي صرن وسطه وعطف الفعل على الاسم لأنه في تأويل الفعل أي واللاتي عدون فأورين فأغرن.
Süleyman Ateş(Bunlara andolsun) Ki insan, Rabbine karşı çok nankördür
Ali BulaçGerçekten insan, Rabbine karşı nankördür
«إن الإنسان» الكافر «لربه لكنود» لكفور يجحد نعمته تعالى.
Süleyman AteşVe o da buna şahiddir
Ali BulaçVe gerçekten, kendisi buna şahiddir
«وإنه على ذلك» أي كنوده «لشهيد» يشهد على نفسه بصنعه.
Süleyman AteşDoğrusu o, malı çok sever
Ali BulaçMuhakkak o, mal sevgisinden dolayı (bencil ve cimri tutumundan) çok katıdır
«وإنه لحب الخير» أي المال الحب له فيبخل به.
Süleyman AteşBilmez mi o, kabirlerde olanlar dışarı atıldığı
Ali BulaçYine de bilmeyecek mi? Kabirlerde olanların 'deşilip dışa atıldığı
«أفلا يعلم إذا بُعثر» أثير وأخرج «ما في القبور» من الموتى، أي بعثوا.
Süleyman AteşGöğüslerde bulunanlar devşirildiği zaman
Ali BulaçGöğüslerde olanların derlenip-devşirildiği zamanı
«وحصِّل» بين وأفرز «ما في الصدور» القلوب من الكفر والإيمان.
Süleyman AteşO gün Rabbleri onların her halini haber almış(gizli ve açık bütün yaptıklarını bilmiş)tir
Ali BulaçŞüphesiz, o gün Rableri, kendilerinden gerçekten haberdardır
«إن ربهم بهم يومئذ لخبير» لعالم فيجازيهم على كفرهم، أعيد الضمير جمعا نظرا لمعنى الإنسان وهذه الجملة دلت على مفعول يعلم، أي إنا نجازيه وقت ما ذكر وتعلق خبير بيومئذ وهو تعالى خبير دائما لأنه يوم المجازاة.