بوستان › باب چهارم در تواضع › بخش ۲ - حکایت در این معنی

یکی قطره باران ز ابری چکید — خجل شد چو پهنای دریا بدید

که جایی که دریاست من کیستم؟ — گر او هست حقا که من نیستم

چو خود را به چشم حقارت بدید — صدف در کنارش به جان پرورید

سپهرش به جایی رسانید کار — که شد نامور لؤلؤ شاهوار

بلندی از آن یافت کاو پست شد — در نیستی کوفت تا هست شد

تواضع کند هوشمند گزین — نهد شاخ پر میوه سر بر زمین