بوستان › باب پنجم در رضا › بخش ۵ - حکایت

یکی روستایی سقط شد خرش — علم کرد بر تاک بستان سرش

جهاندیده پیری بر او بر گذشت — چنین گفت خندان به ناطور دشت

مپندار جان پدر کاین حمار — کند دفع چشم بد از کشتزار

که این دفع چوب از سر و گوش خویش — نمی‌کرد تا ناتوان مرد و ریش

چه داند طبیب از کسی رنج برد — که بیچاره خواهد خود از رنج مرد؟