بوستان › باب پنجم در رضا › بخش ۴ - حکایت طبیب و کرد

شبی کُردی از دردِ پهلو نخفت — طبیبی در آن ناحیت بود و گفت

از این دست کاو برگ رَز می‌خورد — عجب دارم ار شب به پایان بَرَد

که در سینه، پیکانِ تیرِ تتار — به از ثقلِ مأکولِ ناسازگار

گر افتد به یک لقمه در روده پیچ — همه عمرِ نادان بر آید به هیچ

قضا را طبیب اندر آن شب بِمُرد — چهل سال از این رفت و زنده‌ست کُرد