بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۶ - گفتار اندر نظر در حق رعیت مظلوم

تو کی بشنوی نالهٔ دادخواه — به کیوان برت کلهٔ خوابگاه؟

چنان خسب کآید فغانت به گوش — اگر دادخواهی برآرد خروش

که نالد ز ظالم که در دور توست — که هر جور کاو می‌کند جور توست

نه سگ دامن کاروانی درید — که دهقان نادان که سگ پرورید

دلیر آمدی سعدیا در سخن — چو تیغت به دست است فتحی بکن

بگو آنچه دانی که حق گفته به — نه رشوت ستانی و نه عشوه ده

طمع بند و دفتر ز حکمت بشوی — طمع بگسل و هرچه دانی بگوی