بوستان › باب ششم در قناعت › بخش ۸ - حکایت

یکی را ز مردان روشن ضمیر — امیر ختن داد طاقی حریر

ز شادی چو گلبرگ خندان شکفت — نپوشید و دستش ببوسید و گفت:

چه خوب است تشریف میر ختن — وز او خوب تر خرقهٔ خویشتن

گر آزاده‌ای بر زمین خسب و بس — مکن بهر قالی زمین بوس کس