بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۶ - حکایت عَضُد و مرغانِ خوش‌آواز

عَضُد را پسر سخت رنجور بود — شکیب از نهادِ پدر دور بود

یکی پارسا گفتش از رویِ پند — که بگذار مرغانِ وحشی ز بند

قفس‌های مرغِ سحر‌خوان شکست — که در بند ماند چو زندان شکست؟

نگه داشت بر طاقِ بُستان سَرای — یکی نامور بلبلِ خوش‌سُرای

پسر صبحدم سویِ بستان شتافت — جز آن مرغ بر طاقِ ایوان نیافت

بخندید کای بلبلِ خوش‌نفس — تو از گفتِ خود مانده‌ای در قفس

ندارد کسی با تو ناگفته کار — ولیکن چو گفتی دلیلش بیار

چو سعدی که چندی زبان بسته‌بود — ز طعنِ زبان‌آوران رَسته بود

کسی گیرد آرامِ دل در کنار — که از صحبتِ خلق گیرد کنار

مکُن عیبِ خلق، ای خردمند، فاش — به عیبِ خود از خلق مشغول باش

چو باطل سُرایند مگمار گوش — چو بی‌ستر بینی بصیرت بپوش