بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۱۳ - حکایت

کسی گفت حجاج خون‌خواره‌ای است — دلش همچو سنگ سیه پاره‌ای است

نترسد همی ز آه و فریاد خلق — خدایا تو بستان از او داد خلق

جهاندیده‌ای پیر دیرینه زاد — جوان را یکی پند پیرانه داد

کز او داد مظلوم مسکین او — بخواهند و از دیگران کین او

تو دست از وی و روزگارش بدار — که خود زیر دستش کند روزگار

نه بیداد از او بهره‌مند آیدم — نه نیز از تو غیبت پسند آیدم

به دوزخ برد مدبری را گناه — که پیمانه پر کرد و دیوان سیاه

دگر کس به غیبت پیش می‌دود — مبادا که تنها به دوزخ رود