بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۱۲ - حکایت

مرا در نظامیه ادرار بود — شب و روز تلقین و تکرار بود

مر استاد را گفتم ای پر خرد — فلان یار بر من حسد می‌برد

چو من داد معنی دهم در حدیث — بر آید به هم اندرون خبیث

شنید این سخن پیشوای ادب — به تندی برآشفت و گفت ای عجب!

حسودی پسندت نیامد ز دوست — که معلوم کردت که غیبت نکوست؟

گر او راه دوزخ گرفت از خسی — از این راه دیگر تو در وی رسی