بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۱۵ - حکایت روزه در حال طفولیت

به طفلی درم رغبت روزه خاست — ندانستمی چپ کدام است و راست

یکی عابد از پارسایان کوی — همی شستن آموختم دست و روی

که بسم الله اول به سنت بگوی — دوم نیت آور، سوم کف بشوی

پس آن گه دهن شوی و بینی سه بار — مناخر به انگشت کوچک بخار

به سبابه دندان پیشین بمال — که نهی است در روزه بعد از زوال

وز آن پس سه مشت آب بر روی زن — ز رستنگه موی سر تا ذقن

دگر دستها تا به مرفق بشوی — ز تسبیح و ذکر آنچه دانی بگوی

دگر مسح سر، بعد از آن غسل پای — همین است و ختمش به نام خدای

کس از من نداند در این شیوه به — نبینی که فرتوت شد پیر ده؟

بگفتند با دهخدای آنچه گفت — فرستاد پیغامش اندر نهفت

که ای زشت کردار زیبا سخن — نخست آنچه گویی به مردم بکن

نه مسواک در روزه گفتی خطاست — بنی آدم مرده خوردن رواست؟

دهن گو ز ناگفتنیها نخست — بشوی آن که از خوردنیها بشست

کسی را که نام آمد اندر میان — به نیکوترین نام و نعتش بخوان

چو همواره گویی که مردم خرند — مبر ظن که نامت چو مردم برند

چنان گوی سیرت به کوی اندرم — که گفتن توانی به روی اندرم

وگر شرمت از دیدهٔ ناظر است — نه ای بی‌بصر، غیب دان حاضر است؟

نیاید همی شرمت از خویشتن — کز او فارغ و شرم داری ز من؟