بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۱۶ - حکایت

طریقت شناسان ثابت قدم — به خلوت نشستند چندی به هم

یکی زان میان غیبت آغاز کرد — در ذکر بیچاره‌ای باز کرد

کسی گفتش ای یار شوریده رنگ — تو هرگز غزا کرده‌ای در فرنگ؟

بگفت از پس چار دیوار خویش — همه عمر ننهاده‌ام پای پیش

چنین گفت درویش صادق نفس — ندیدم چنین بخت برگشته کس

که کافر ز پیکارش ایمن نشست — مسلمان ز جور زبانش نرست

چه خوش گفت دیوانهٔ مرغزی — حدیثی کز او لب به دندان گزی

من ار نام مردم بزشتی برم — نگویم به جز غیبت مادرم

که دانند پروردگان خرد — که طاعت همان به که مادر برد

رفیقی که غایب شد ای نیک نام — دو چیزست از او بر رفیقان حرام

یکی آن که مالش به باطل خورند — دوم آن که نامش به غیبت برند

هر آن کو برد نام مردم به عار — تو خیر خود از وی توقع مدار

که اندر قفای تو گوید همان — که پیش تو گفت از پس مردمان

کسی پیش من در جهان عاقل است — که مشغول خود وز جهان غافل است