بوستان › باب هفتم در عالم تربیت › بخش ۱۹ - حکایت اندر نکوهش غمازی و مذلت غمازان

یکی گفت با صوفی‌یی در صفا — ندانی فلانت چه گفت از قفا

بگفتا خموش، ای برادر، بخفت — ندانسته بهتر که دشمن چه گفت

کسانی که پیغام دشمن برند — ز دشمن همانا که دشمن‌تر‌ند

کسی قول دشمن نیارد به دوست — جز آن کس که در دشمنی یار اوست

نیارست دشمن جفا گفتنم — چنان کز شنیدن بلرزد تنم

تو دشمن‌تری کآوری بر دهان — که دشمن چنین گفت اندر نهان

سخن‌چین کند تازه جنگ‌ِ قدیم — به خشم آورَد نیک‌مرد سلیم

از آن همنشین تا توانی گریز — که مر فتنهٔ خفته را گفت خیز

سیه‌چال و مرد اندر او بسته پای — به از فتنه از جای بردن به‌جای

میان دو تن جنگ چون آتش است — سخن‌چین بدبخت هیزم‌کش است