بوستان › باب هشتم در شکر بر عافیت › بخش ۱۰ - حکایت

یکی کرد بر پارسایی گذر — به صورت جهود آمدش در نظر

قفایی فرو کوفت بر گردنش — ببخشید درویش پیراهنش

خجل گفت کانچ از من آمد خطاست — ببخشای بر من، چه جای عطاست؟

به شکرانه گفتا به سر بیستم — که آنم که پنداشتی نیستم

نکو سیرت بی تکلف برون — به از نیکنام خراب اندرون

به نزدیک من شبرو راهزن — به از فاسق پارسا پیرهن