بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۲۲ - در نواخت رعیت و رحمت بر افتادگان

مدر پرده کس به هنگام جنگ — که باشد تو را نیز در پرده ننگ

مزن بانگ بر شیرمردان درشت — چو با کودکان برنیایی به مشت

یکی پند می‌داد فرزند را — نگه دار پند خردمند را

مکن جور بر خردکان ای پسر — که یک روزت افتد بزرگی به سر

نمی‌ترسی ای گرگک کم خرد — که روزی پلنگیت بر هم درد؟

به خردی درم زور سرپنجه بود — دل زیردستان ز من رنجه بود

بخوردم یکی مشت زورآوران — نکردم دگر زور بر لاغران

الا تا به غفلت نخفتی که نوم — حرام است بر چشم سالار قوم

غم زیردستان بخور زینهار — بترس از زبردستی روزگار

نصیحت که خالی بود از غرض — چو داروی تلخ است، دفع مرض