بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۳۴ - گفتار اندر نواخت لشکریان در حالت امن

دلاور که باری تهور نمود — بباید به مقدارش اندر فزود

که بار دگر دل نهد بر هلاک — ندارد ز پیکار یأجوج باک

سپاهی در آسودگی خوش بدار — که در حالت سختی آید به کار

سپاهی که کارش نباشد به برگ — چرا دل نهد روز هیجا به مرگ؟

کنون دست مردان جنگی ببوس — نه آنگه که دشمن فرو کوفت کوس

نواحی ملک از کف بدسگال — به لشکر نگه دار و لشکر به مال

ملک را بود بر عدو دست، چیر — چو لشکر دل آسوده باشند و سیر

بهای سر خویشتن می‌خورد — نه انصاف باشد که سختی برد

چو دارند گنج از سپاهی دریغ — دریغ آیدش دست بردن به تیغ

چه مردی کند در صف کارزار — که دستش تهی باشد و کار، زار