بوستان › باب اول در عدل و تدبیر و رای › بخش ۳۵ - گفتار اندر تقویت مردان کار آزموده

به پیکار دشمن دلیران فرست — هژبران به ناورد شیران فرست

به رای جهاندیدگان کار کن — که صید آزموده‌ست گرگ کهن

مترس از جوانان شمشیر زن — حذر کن ز پیران بسیار فن

جوانان پیل افکن شیرگیر — ندانند دستان روباه پیر

خردمند باشد جهاندیده مرد — که بسیار گرم آزموده‌ست و سرد

جوانان شایستهٔ بخت ور — ز گفتار پیران نپیچند سر

گرت مملکت باید آراسته — مده کار معظم به نوخاسته

سپه را مکن پیشرو جز کسی — که در جنگها بوده باشد بسی

به خردان مفرمای کار درشت — که سندان نشاید شکستن به مشت

رعیت نوازی و سر لشکری — نه کاری است بازیچه و سرسری

نخواهی که ضایع شود روزگار — به ناکاردیده مفرمای کار

نتابد سگ صید روی از پلنگ — ز روبه رمد شیر نادیده جنگ

چو پرورده باشد پسر در شکار — نترسد چو پیش آیدش کارزار

به کشتی و نخجیر و آماج و گوی — دلاور شود مرد پرخاشجوی

به گرمابه پرورده و عیش و ناز — برنجد چو بیند در جنگ باز

دو مردش نشانند بر پشت زین — بود کش زند کودکی بر زمین

یکی را که دیدی تو در جنگ پشت — بکش گر عدو در مصافش نکشت

مخنث به از مرد شمشیر زن — که روز وغا سر بتابد چو زن

چه خوش گفت گرگین به فرزند خویش — چو قربان پیکار بربست و کیش

اگر چون زنان جست خواهی گریز — مرو آب مردان جنگی مریز

سواری که در جنگ بنمود پشت — نه خود را که نام آوران را بکشت

شجاعت نیاید مگر زآن دو یار — که افتند در حلقهٔ کارزار

دو همجنس همسفرهٔ همزبان — بکوشند در قلب هیجا به جان

که تنگ آیدش رفتن از پیش تیر — برادر به چنگال دشمن اسیر

چو بینی که یاران نباشند یار — هزیمت ز میدان غنیمت شمار