دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۱۰

من رای درا تلالا نوره وسط الفؤاد — بیننا و بینه قبل التجلی الف واد

جاء من یحیی الموات و الرمیم و الرفات — ایها الاموات قوموا و ابصروا یوم التناد

طارت الکتب الکرام من کرام کاتبین — ایقظوا من غفله ثم انشروا للاجتهاد

جاءنا میزاننا کی تختبر اوزاننا — ربنا اصلح شأننا أَو جُد بعفوٍ یا جواد

اضحکوا بعد البکا یا نعم هذ المشتکا — قد خرجتم من حجاب و انتبهتم من رقاد

پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤاد — ماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد

هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشد — آب نابش تیره باد و آتشش بادا رماد

خوابناکی که صباحت دید وز جا برنجست — چشم بختش خفته بادا تا الی یوم المعاد