دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۰۹

طارت الکتب الکرام من کرام یا عباد — ایقظوا من غفله ثم انشروا للاجتهاد

جاء نا میزاننا کی نختبر اوزاننا — ربنا اصلح شأننا او جد بعفو یا جواد

اضحکوا بعد البکا یا  نعم هذا المشتکی — قد خرجتم من حجاب و انتبهتم من رقاد

پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤاد — ماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد

هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشد — آب و نانش تیره باد و آتشش بادا رماد

خوابناکی که صباحت دید وز جا برنجست — چشم بختش خفته بادا تا الی یوم المعاد