دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۱۲

یا شبه الطیف لی انت قریب بعید — جمله ارواحنا تغمس فیما ترید

نوبت آدم گذشت نوبت مرغان رسید — طبل قیامت زدند خیز که فرمان رسید

انت لطیف الفعال انت لذیذ المقال — انت جمال الکمال زدت فهل من مزید

از پس دور قمر دولت بگشاد در — دلق برون کن ز سر خلعت سلطان رسید

جاء اوان السرور زال زمان الفتور — لیس لدنیا غرور یا سندی لا تحید

دیو و پری داشت تخت ظلم از آن بود سخت — دیو رها کرد رخت چتر سلیمان رسید

هل طرب یا غلام فاملا کاس المدام — انت بدار السلام ساکن قصر مشید

عشق چه خوش حاکمیست ظالم و بی‌قول نیست — حاجت لاحول نیست دیو مسلمان رسید

یا لمع المشرق مثلک لم یخلق — خذ بیدی ارتقی نحوک انت المجید

عاشق از دست شد نیست شد و هست شد — بلبل جان مست شد سوی گلستان رسید

پرده برانداخت حور جمله جهان همچو طور — زیر و زبر بست نور موسی عمران رسید

هر چه خیال نکوست عشق هیولای اوست — صورت از رشک حق پرده گر جان رسید

هست تنت چون غبار بر سر بادی سوار — چونک جدا گشت باد خاک به ماچان رسید

اعلم ان الغبار مرتفع بالریاح — مثل هوی اختفی وسط صیاح شدید