دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۲۷

یغمابک ترکستان بر زنگ بزد لشکر — در قلعه بی‌خویشی بگریز هلا زوتر

تا کی ز شب زنگی بر عقل بود تنگی — شاهنشه صبح آمد زد بر سر او خنجر

گاو سیه شب را قربان سحر کردند — مؤذن پی این گوید کالله هو الاکبر

آورد برون گردون از زیر لگن شمعی — کز خجلت نور او بر چرخ نماند اختر

خورشید گر از اول بیمارصفت باشد — هم از دل خود گردد در هر نفسی خوشتر

ای چشم که پردردی در سایه او بنشین — زنهار در این حالت در چهره او بنگر

آن واعظ روشن دل کو ذره به رقص آرد — بس نور که بفشاند او از سر این منبر

شاباش زهی نوری بر کوری هر کوری — زان پس که بر آرد سر کور وی نپوشاند

شمس الحق تبریزی در آینه صافت — گر غیر خدا بینم باشم بتر از کافر