دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۳۶

ای رخت فکنده تو بر اومید و حذر بر — آخر نظری کن به نظربخش فکر بر

ای طالب و ای عاشق بنگر به طلب بخش — بنگر به مؤثر تو چه چفسی به اثر بر

او می‌کشدت جانب صلح و طرف جنگ — گه صحبت یاران و گهی اوج سفر بر

در تو نگران او و تو را چشم چپ و راست — او با تو سخن گوی و تو را گوش سمر بر

او می‌زند این سیخ و هش گاو سوی یوغ — عیسیست رفیق و هش خربنده به خر بر

هر گاو و خری سیخ خورد بر کفل و پشت — تو سیخ ندامت خوری بر سینه و بر بر

زان سیخ کباب دل تو گر نشد آگه — پخته کندت مطبخیش نار سقر بر

گه کاسه گرفتی که حلیماب و زفر کو — گه چنگ گرفتی تو به تقریع زفر بر

ز افشارش مرگ آن رخ تو گردد چون زر — زر بازدهی و بنهی سر به حجر بر

بس چند کنی عشوه تو در محفل کوران — بس چند زنی نعره تو بر مسمع کر بر