دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۵۰

کی باشد اختری در اقطار — در برج چنین مهی گرفتار

آواره شده ز کفر و ایمان — اقرار به پیش او چو انکار

کس دید دلی که دل ندارد — با جان فنا به تیغ جان دار

من دیدم اگر کسی ندیدست — زیرا که مرا نمود دیدار

علم و عملم قبول او بس — ای من ز جز این قبول بیزار

گر خواب شبم ببست آن شه — بخشید وصال و بخت بیدار

این وصل به از هزار خوابست — از خواب مکن تو یاد زنهار

از گریه خود چه داند آن طفل — کاندر دل‌ها چه دارد آثار

می‌گرید بی‌خبر ولیکن — صد چشمه شیر از او در اسرار

بگری تو اگر اثر ندانی — کز گریه تست خلد و انهار

امشب کر و فر شهریاریش — اندر ده ماست شاه و سالار

نی خواب رها کند نه آرام — آن صبح صفا و شیر کرار