دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۴۹

صد بار بگفتمت نگهدار — در خشم و ستیزه پا میفشار

بر چنگ وفا و مهربانی — گر زخمه زنی بزن به هنجار

دانی تو یقین و چون ندانی — کز زخمه سخت بسکلد یار

می‌بخش و مخسب کاین نه نیکوست — ما خفته خراب و فتنه بیدار

می‌گویم و می‌کنم نصیحت — من خشک دماغ و گفت و تکرار

می‌خندد بر نصیحت من — آن چشم خمار یار خمار

می‌گوید چشم او به تسخر — خوش می‌گویی بگو دگربار

از تو بترم اگر ننوشم — پوشیده نصیحت تو طرار

استیزه گرست و لاابالیست — کی عشوه خورد حریف خون خوار

خامش کن و از دیش مترسان — کز باغ خداست این سمن زار

خاموش که بی‌بهار سبزست — بی‌سبلت مهر جان و آذار