دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۵۲

نوریست میان شعر احمر — از دیده و وهم و روح برتر

خواهی خود را بدو بدوزی — برخیز و حجاب نفس بردر

آن روح لطیف صورتی شد — با ابرو و چشم و رنگ اسمر

بنمود خدای بی چگونه — بر صورت مصطفی پیمبر

آن صورت او فنای صورت — وان نرگس او چو روز محشر

هر گه که به خلق بنگریدی — گشتی ز خدا گشاده صد در

چون صورت مصطفی فنا شد — عالم بگرفت الله اکبر