دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۵۳

نزدیک توام مرا مبین دور — پهلوی منی مباش مهجور

آن کس که بعید شد ز معمار — کی گردد کارهاش معمور

چشمی که ز چشم من طرب یافت — شد روشن و غیب بین و مخمور

هر دل که نسیم من بر او زد — شد گلشن و گلستان پرنور

بی من اگرت دهند شهدی — یک شهد بود هزار زنبور

بی من اگرت امیر سازند — باشی بتر از هزار مأمور

می‌های جهان اگر بنوشی — بی‌من نشود مزاج محرور

در برق چه نامه بر توان خواند — آخر چه سپاه آید از مور

خلقان برقند و یار خورشید — بی‌گفت تو ظاهرست و مشهور

خلقان مورند و ما سلیمان — خاموش صبور باش و مستور