دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۵۶

انجیرفروش را چه بهتر — انجیرفروشی ای برادر

ماییم معاشران دولت — هین بر کف ما نهید ساغر

ای ساقی ماه روی زیبا — ای جمله مراد تو میسر

از روی تو تاب یافت خورشید — وز بال تو برپرید جعفر

ماییم بلای دی چشیده — چون باغ ز زخم دی مزعفر

بشنو ز بهار نو سقاهم — در جام کن آن شراب احمر

لوح دل را ز غم فروشوی — ای شاه مطهر مطهر

ای تو همه را ولی نعمت — بر ما ز همه کسان فزونتر

در سایه‌ات ای درخت طوبی — ما راست سعادت مکرر

بر عشق و جمال دوست وقفیم — وز جمله کارها محرر

بر هر که گزید خدمت تو — شد منصب سلطنت مقرر

آن کس که بود مرید خورشید — چون نبود همچو مه منور

مخمور شدند قوم و تشنه — درده می و زین حدیث بگذر

جان را بده از مزوره خویش — تا نبود صحتش مزور

یک قوم همی‌رسند مهمان — امروز مقدم و مأخر

ما گاو و شتر کنیم قربان — از بهر قدوم هر برادر

چه گاو که می‌سزد به قربان — از بهر مبشر آن مبشر

تو نیز شتردلی رها کن — اشترواری فرست شکر

شکر گفتم قدح نگفتم — در نقل بود نبیذ مضمر

ور این نکنی خموش گردم — دانی چه کنم خموشی اندر