دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۸۰

ساقیا هستند خلقان از می ما دور دور — زان جمال و زان کمال و فر و سیما دور دور

گرچه پیر کهنه‌ای در حکمت و ذوق و صفا — از شراب صاف ما هستی تو پیرا دور دور

چونک بینایان نمی‌بینند رنگ جام را — عقل خود داند که باشد جان اعمی دور دور

چون صریح و رمز قاضی می‌نداند جان او — دور باشد از دل او رمز و ایما دور دور

تا نبرد تیغ شمس الحق زنار تو را — جان تو باشد از آن لطف و چلیپا دور دور

تا ز خوبی بتان خالی نگردد جان تو — باشی از رخسار آن دلدار زیبا دور دور

گرچه اندر بزم شاهان تو بُدی سَردِه ولیک — چون در این بزم اندرآیی باشی این جا دور دور

تو شنیدی قرب موسی طور سینا نور حق — در حضور خضر بود آن طور سینا دور دور

سقف مینا گرچه بس عالیست پیش چشم تو — لیک پیش رفعتش بد سقف مینا دور دور

ای گران جان یا سبک شو یا برو از بزم ما — یا مکن مانند خود از عیش ما را دور دور

مطرب عشاق بهر من زن این نادر نوا — زانک هست از گوش کر این بانگ سرنا دور دور