دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۷۹

بهر شهوت جان خود را می‌دهی همچون ستور — وز برای جان خود که می‌دهی وانگه به زور

می‌ستانی از خسان تا وادهی ده چارده — در هوای شاهدی و لقمه‌ای ای بی‌حضور

آن سبدکش می‌کشد آن لقمه‌ها را تون به تون — می‌دواند مرده کش مر شاهدت را گور گور

لقمه‌ات مردار آمد شاهدت هم مرده‌ای — در میان این دو مرده چون نمی‌باشی نَفور ؟

چشم آخُر را ببند و چشم آخِر برگشا — آخر هر چیز بنگر تا بگیرد چشم نور