دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۰۵

ای خیالت در دل من هر سحور — می‌خرامد همچو مه یک پاره نور

نقش خوبت در میان جان ما — آتش و شور افکند وانگه چه شور

آتشی کردی و گویی صبر کن — من ندانم صبر کردن در تنور

یاد داری کآمدی تو دوش مست — ماه بودی یا پری یا جان حور

آن سخن‌هایی که گفتی چون شکر — وان اشارت‌ها که می‌کردی ز دور

دست بر لب می‌زدی یعنی که تو — از برای این دل من برمشور

دست بر لب می‌نهی یعنی که صبر — با لب لعلت کجا ماند صبور

رو به بالا می‌کنی یعنی خدا — چشم بد را از جمالم دار دور

ای تو پاک از نقش‌ها وز روی تو — هر زمانی یوسفی اندر صدور