دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۰۶

راز را اندر میان نه وامگیر — بنده را هر لحظه از بالا مگیر

تو نکو دانی که هر چیز از کجاست — گر خطاها رفت آن از ما مگیر

روستایی گر بوم آن توام — روستایی خویش را رستا مگیر

چون مرا در عشق‌ست ا کرده‌ای — خود مرا شاگرد گیر ستا مگیر

تو مرا از ذوق می‌گیری گلو — تا بنالم گویمت آن جا مگیر

سوی بحرم کش که خاشاک توام — تو مرا خود لایق دریا مگیر

از الست آمد صلاح الدین تمام — تو ورا ز امروز و از فردا مگیر