دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۲۷

وجهک مثل القمر قلبک مثل الحجر — روحک روح البقا حسنک نور البصر

دشمن تو در هنر شد به مثل دم خر — چند بپیماییش نیست فزون کم شمر

اقسم بالعادیات احلف بالموریات — غیرک یا ذا الصلات فی نظری کالمدر

هر که به جز عاشقست در ترشی لایقست — لایق حلوا شکر لایق سرکا کبر

هجرک روحی فداک زلزلنی فی هواک — کل کریم سواک فهو خداع غرر

چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر — چونک ببردی دلی بازمرانش ز در

چشم تو چون رهزند ره زده را ره نما — زلف تو چون سر کشد عشوه هندو مخر

عشق بود دلستان پرورش دوستان — سبز و شکفته کند جان تو را چون شجر

عشق خوش و تازه رو طالب او تازه تر — شکل جهان کهنه‌ای عاشق او کهنه خر

عشق خران جو به جو تا لب دریای هو — کهنه خران کو به کو اسکی ببج کمده ور